Novica Milić je diplomirao opštu književnost i teoriju književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu, gde je potom magistrirao na temu "Književno-teorijska shvatanja Pola de Mana i teorija dekonstrukcije", a doktorirao tezom "Teorijski problemi čitanja kao osnove modernog shvatanja književnosti". Radio je kao naučni istraživač u beogradskom Institutu za književnost i umetnost, predavao istoriju svetske književnosti između XII i XVIII veka, kao i savremene književne teorije na Filološkom faultetu u Beogradu na Katedri za opštu književnost i teoriju književnosti, a danas radi na Fakultetu za medije i komunikacije u Beogradu. Predavao je kao gost na univerzitetima Jejl (SAD), Šefild (Velika Britanija), Beč (Austrija). Sada vodi Katedru za literaturu i komunikacije na FMK-u u Beogradu.

Objavio je stotinak tekstova u stručnoj i opštoj periodici i 12 knjiga:

Antinomije kritike (1982),

Slučaj Niče (1997),

ABC dekonstrukcije (1998),

Ljuba ili o etici (1999),

Predavanja o čitanju (2000),

Pesništa: Prilozi pesničkoj ontologiji Martina Hajdegera (2001),

Moderno shvatanje književnosti (2002),

Istina apokalipse: Filozofija i pesništvo na "poslednjem sudu" (2003),

Šta je teorija (2006),

Od znaka do smisla (2006),

Gozbe I: Ljubav između filozofije i pesništva. Vreme do Platona (2009),

Provokacija kao komunikacija (2010).

Belgrade Street Art (fotoknjiga) (2016).